breinballon.png
duurzaamheid: gaan we de wereld redden, of onszelf?

duurzaamheid: gaan we de wereld redden, of onszelf?

Om iets te kunnen bereiken in ons vak moet je je vaak even afsluiten voor algemeen aangenomen conventies en alles wat iedereen maar normaal vindt - maar op enig moment stelt een van ons toch altijd weer een onvermijdelijke vraag die direct aan onze verantwoordelijkheid als ontwerper appelleert. Getergd door een ethische drang om de wereld te verbeteren en door een commercieel hart dat acuut stopt omdat ze geen opbrengsten kan bespeuren, tasten we onze mogelijkheden af. ...tot in absurdum (of niet).

Meuk

Duurzaamheid - als containerbegrip - is onlosmakelijk verbonden aan onze tijd. Er wordt geen beslissing meer genomen zonder dat erover gesproken wordt. Maar wat is eigenlijk duurzaam, en waar gaat die discussie over: is dat sec de bestendigheid in het gebruik, ofwel het ontwerpen voor de eeuwigheid? En zijn dat geen termen die nog stammen uit de de tijd van Bauhaus (waarin eigenlijk nog niemand echt nadacht over ons klimaat)? Wellicht gaat duurzaamheid over materiaalgebruik en de verantwoordelijkheid van de ontwerper/fabrikant om al die meuk over enkele jaren weer op te halen en om te zetten in iets anders? … wat eigenlijk gewoon het verschuiven van het probleem is! Waarin de aarde straks niets anders dan een groot magazijn aan potentiële onderdelen voor toekomstige ontwerpen is. En bouwen we, net als vroeger met de LEGO,  enkel nog met bestaande onderdelen. Of moet ik dat LEGO verhaal op moleculair niveau bekijken? Zijn er verschillende hoeveelheden grondstoffen (lees; onderdelen) die ik kan leasen van de planeet om er voor een bepaalde tijdsduur een chemische verbinding mee aan te gaan voor een product? Dat ik dan weer uitleen, onderhoud en op een gegeven moment terugvraag, ontbind en retourneer… kun je je de administratie voorstellen die gepaard gaat met een gemiddeld bezoek aan een circulaire bouwmarkt??

Hergebruik

Enfin, waarom mag iets niet gewoon slijten is dan de volgende denktrend. Dat doen we immers ook met historische gebouwen! Hele volksstammen ketenen zich vast aan de hekken van een gebouw om maar te voorkomen dat iemand het gebouw aantast. Zijn deze puristen gedreven door een hartstochtelijke  liefde voor hergebruik? Gaan we dan straks keukens ontwerpen die juist moeten slijten, zodat ze langzamerhand mooier worden door het gebruik?  Of is dit niets meer dan een quasi romantisch gedweil met het oog op herinneringen die überhaupt nog geboren moeten worden? Kan werken, maar vaak is het hergebruik van antieke residuen uit vervlogen tijden duurder dan een nieuwe (Chinese) replica die wel voldoet aan de HACCP eis (en tegenwoordig ook prima zonder cadmium verkrijgbaar is).

Historie

Sinds mensenheugenis maken wij gebruik van onze omgeving. Waarbij we in eerste instantie vuurstenen en takken verwerkten tot handzame werktuigen waarmee ons werk vergemakkelijkt werd. Ogenschijnlijk kleine ingrepen in de natuur die buiten een gebroken tak of een verdwaalde vuursteen weinig invloed had op onze bio-sfeer (ik laat voor het gemak, het door menselijk toedoen , van het uitsterven van verschillende soorten groot wild even buiten beschouwing). De tak was hernieuwbaar - en de vuursteen ging, mits goed gescherpt, lang mee. Het is pas iets van de laatste 100 jaar dat we echt intensief onze voorraden gaan plunderen - om ze vervolgens weer in de vorm van gecompliceerde verbindingen en toxisch residu terug te doneren aan onze aardkloot. 

Klimaatverandering

Dat de impact van onze consumptiemaatschappij zo groot is, is onmiskenbaar. Maar kunnen we dat tij nog keren - of leiden we dan en masse aan een god-complex? Is het niet interessanter (maar niet zo populair) om juist de klimaatverandering te omhelzen en mee te veranderen met de tijd? (The-50-to-1-project, Topher Fields, 2012). Wij homo sapiens zijn namelijk in staat om ons verschrikkelijk snel aan te passen aan nieuwe omgevingen , we zijn immers ooit via Alaska naar Amerika gelopen, en leefden in diverse klimaten met dezelfde set genen! (Sapiens; een kleine geschiedenis van de mensheid, 2017, Y.N.Harari). Want de vraag of wij überhaupt iets kunnen doen tegen de verandering van het klimaat lijkt steeds minder aannemelijk- en als dat werkelijk toch zou kunnen…ten koste van wat? In onze economie - en die gaat nog even niet veranderen - worden investeringen afgezet tegen potentiële opbrengsten. Niet tegen milieu impact (behalve als dat marketingwise past bij je corporate story). Blijkbaar gooien we nu al miljarden euro’s weg om een heel klein beetje (en dan heb ik het echt over 0.000001 graad per jaar) aan opwarming van de aarde te verminderen. Geld (en tijd)  dat wellicht beter ingezet kan worden tegen onze integrale adaptatie aan die nieuwe warmte en alle consequenties die dat met zich meebrengt. Zoals we ooit eerder de zee hebben getemd met onze waterwerken - maar dan een beetje opgeschaald. Want blijkbaar gaat de wereld niet sneller draaien als ik meer gas geef op de autoweg (alhoewel ik dat nog steeds een keer wil proberen met 40 duizend electrische auto’s tegelijk).

En daar zit ik dan met mijn klapper staaltjes en stofjes. Piekerend over de aarde, dat mijn (duurzame) keuzes tot het minuscule doen vermageren. Hoe groot is die impact eigenlijk, en wie maak ik daar blij mee? Heeft het eigenlijk zin, en kan ik niet gewoon iets kiezen van Chinese makelaardij? Help ik daarmee dan wellicht een lokaal gezin, terwijl ikzelf geniet van betere inkoopvoorwaarden… of moet ik  denken aan een meer integraal milieu beleid?  

Ik weet het niet.
— roger haan - interalter

Ik weet het echt niet, dus probeer ik het vooralsnog  zo goed mogelijk te doen met een flinke portie gezond verstand - en een open mind voor alle alternatieven (ook de minder populaire)

Interalter ontwerpt bijzondere interieurs voor de zakelijke markt en werkt voornamelijk voor ondernemers die zich durven onderscheiden. Het buro combineert interieurarchitectuur met communicatie technieken en voegt daarmee op creatieve wijze waarde toe in de exploitatie. Dat daarmee het voortbestaan van onze planeet in het geding komt staat als paal boven water. Hoe we dat tij keren - of er juist ons voordeel mee kunnen doen kun je volgen tijdens het duurzaamheidsdebat bij Satelliet (“Aan Tafel”) op 24 mei aanstaande.  

 

meer weten over ons? neem zeker even contact op - wie weet schrijven we volgende keer over jouw interieur(problematiek)….

Hoeveel kamers passen er in mijn hotel? ​

Hoeveel kamers passen er in mijn hotel? ​

Let op: de chocolade naast je koffie

Let op: de chocolade naast je koffie